Złamania bliższego końca kości ramiennej

Uszkodzenia pierścienia rotatorów barku
21 grudnia 2018
Endoprotezoplastyka stawu biodrowego
14 stycznia 2019

Złamania bliższego końca kości ramiennej

Złamania bliższego końca kości ramiennej to najczęściej złamanie szyjki (chirurgicznej), złamania guzków tej kości lub złamania złożone – guzków i szyjki jednocześnie. Powstają z urazu bezpośredniego lub pośredniego, najczęściej podczas upadku.

Objawy i diagnostyka

Objawem jest silny ostry ból i brak możliwości poruszania w stawie ramiennym. Badaniem wystarczającym do potwierdzenia złamania i ustalenia jego charakteru jest zwykle badanie rentgenowskie. Rzadziej wymagana jest tomografia komputerowa.

Sposób postępowania w przypadku złamania

Sposób postępowania zależy od rodzaju złamania i od wielkości przemieszczeń. Złamania szyjki chirurgicznej, którym nie towarzyszą istotne przemieszczenia
z powodzeniem mogą być leczone zachowawczo, często wystarczy unieruchomienie na temblaku, czasem warto zastosować ortezę unieruchamiającą cały bark, którą zakłada się na kończynę i klatkę piersiową (orteza Desaulta).  W przypadku złamań guzków akceptowalne są znacznie mniejsze przemieszczenia i tu leczenie operacyjne jest częstsze.

W przypadku złamań z istotnym przemieszczeniem stosujemy leczenie operacyjne. Czasem wystarczy zamknięta repozycja (bez cięcia skóry) i przezskórna stabilizacja drutami Kirschnera (proste, sztywne, stalowe druty, gładkie lub z gwintowaną końcówką), a czasem zwłaszcza w złamaniach złożonych (gdzie mamy więcej niż dwa fragmenty) lub zastarzałych stosuje się repozycję otwartą ze stabilizacją płytą i śrubami (sporadycznie samymi śrubami), a rzadziej gwoździem śródszpikowym. Zespolenie drutami Kirschnera lub samymi śrubami nie jest zespoleniem stabilnym i zwykle wymaga unieruchomienia do czasu uzyskania zrostu kostnego (czasem wystarcza sam temblak), co rutynowo trwa około 6 tygodni.

Zespolenie płytą i śrubami najczęściej jest zespoleniem stabilnym i chociaż jego zastosowanie  nie skraca czasu potrzebnego do osiągnięcia zrostu kości,  to umożliwia ono wcześniejszą i bardziej intensywną rehabilitację. Jednak z racji większego urazu operacyjnego tkanek miękkich i większego ryzyka specyficznych powikłań, nie powinno się rutynowo stosować tego sposobu postępowania.

Rehabilitacja po złamaniu

Rehabilitacja po złamaniu powinna rozpocząć się szybko, nawet w przypadku leczenia zachowawczego, czy niestabilnego zespolenia drutami można rozpocząć ćwiczenia bierne, początkowo na temblaku w pochyleniu ciała do przodu. Stopniowo zwiększa się zakres ruchu, najlepiej pod okiem rehabilitanta. 

Ćwiczenia mogą być wspomagane przez fizykoterapię:

  • krioterapię miejscową , terapuls
  • ewentualnie pole magnetyczne
  • względnie laser,
  • w niektórych przypadkach elektrostymulację.

 

Rehabilitacja zwykle zajmuje do około 6 miesięcy. Rzadko trwa krócej niż 3 miesiące, a czasem przy wytworzeniu zrostów wokół  stawu może trwać znacznie więcej niż pół roku. Druty Kirschnera usuwa się zwykle po uzyskaniu zrostu. Płyty i śruby po około roku do 2 lat (w niektórych przypadkach wcześniej,
a czasem pozostawia się je bez usuwania). Czasem ingerencja operacyjna bywa wskazana z powodu zrostów – również po leczeniu zachowawczym (nieoperacyjnym) – wówczas przeważnie usuwa się zrosty artroskopowo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *